Het was een rustige ochtend bij Vakantiekids. De zon scheen door de bomen, de vogels floten vrolijk en overal rook het naar versgemaaid gras. Jeroen en Bambi waren druk bezig met het opruimen van de blokhut.

Overal lagen dozen met spullen, knutselmaterialen, stapels papier en spelletjes.

“Pfoeh… wat een rommel!” zuchtte Jeroen terwijl hij een doos optilde. Zijn blauwe pet gleed een beetje scheef over zijn voorhoofd. “We moeten echt alles uitzoeken, anders vinden we nooit iets leuks voor de kinderen.”

Bambi knikte en ging verder met de oude tekeningen en knutselspullen op een stapel te leggen. Terwijl ze een doos wilde optillen zag ze iets er onder liggen. “Hé, wat is dit?” vroeg ze nieuwsgierig.

Samen bogen ze naar de grond en haalden een vergeelde, oude kaart tevoorschijn. De randen waren gekreukeld en er stonden mysterieuze symbolen en een grote X op.

“Het lijkt wel…. een schatkaart!” riep Jeroen met glinsterende ogen. “Bambi… we moeten op schattenjacht!”

Bambi’s ogen werden groot van enthousiasme. “Ja! Maar we moeten eerst goed kijken wat erop staat. Hmm… dit lijkt wel het speelbos!” Ze vouwde de kaart helemaal uit en bestudeerden de symbolen. Er stonden markeringen bij de oude eik, de watergeul en een klein heuveltje met de glijbaan achter het speelveld.

“Oké,” zei Jeroen, “we nemen alles mee wat we nodig hebben: een rugzak, een kompas, en natuurlijk een verrekijker!”

Bambi pakte haar knutselblok en stiften. “We kunnen onderweg ook aanwijzingen maken en opschrijven voor de kinderen. Zo wordt het een echte speurtocht!” En daar gingen ze, het speelbos in. Ze sprongen over boomwortels, klauterden over omgevallen takken en lachten om hun eigen gekke manoeuvres.

“Hier moet het zijn!” riep Bambi enthousiast, terwijl ze eerst naar het kruisje op de kaart wees en toen naar de oude eik. Jeroen knikte, zijn ogen glinsterden van spanning, en samen begonnen ze aandachtig te zoeken rond de oude eik. Jeroen groef een beetje in de grond en stootte na een tijdje iets hards aan. “Kijk! Een klein houten doosje!” riep hij. Bambi hielp hem voorzichtig omhoog. Binnenin lagen wat glimmende knopen, een oude kompas en een briefje.

Het briefje stond vol raadsels:

“Wie het pad volgt,
met ogen als een speurneus,
zal vinden wat lang verborgen lag,
achter het heuveltje, onder de glijbaan!”

“Dat klinkt spannend!” zei Bambi. “We moeten het heuveltje vinden!”

Op weg naar het heuveltje kwamen ze langs de watergeul. Jeroen keek nadenkend. “Hmm… misschien moeten we een kleine brug maken om over het water te komen.”

Bambi glimlachte en pakte een paar takken en een plank. “Perfect! Zo kunnen alle kinderen straks veilig oversteken.”

Toen ze verder renden, zagen ze Rakker aan de rand van het speelbos. “Hé, wat zijn jullie aan het doen?” vroeg hij nieuwsgierig. “Shhh… geheim!” fluisterde Jeroen. “We zijn op schattenjacht!”

Rakker sprong op en neer. “Mag ik meedoen?” Bambi knikte. “Natuurlijk! Maar je moet goed opletten. Samen renden ze verder en kwamen uiteindelijk bij het kleine heuveltje. Jeroen liep naar de glijbaan en voelde voorzichtig met zijn handen onder de rand. “Daar! Er ligt iets!” riep hij enthousiast. Hij ging door zijn knieën en stak zijn hand nog verder onder de glijbaan. “Volgens mij… is het een kistje, Bambi!” zei Jeroen terwijl zijn ogen glinsterden van spanning. Bambi’s ogen werden groot. “Een echte schatkist!”

Ze openden hem samen. In het kistje lagen glinsterende steentjes en een briefje:

“Gefeliciteerd, ontdekkingsreizigers! Deel je schat en plezier met iedereen die je tegenkomt!”

Jeroen en Bambi lachten. “Perfect voor Vakantiekids!” zei Jeroen. “We maken er een echte schattenjacht van voor alle kinderen!” Die middag renden ze heen en weer door het speelbos, bedachten aanwijzingen, tekenden kaartjes en probeerden alles uit. Ze verzonnen kleine raadsels, geheime codes en knutselopdrachten die kinderen onderweg konden doen. Ze bouwden een klein hindernissenparcours van boomstammen en stapstenen, maakten een “schattenradar” van papier en stiften en zorgden dat elke aanwijzing een beetje spannend en grappig was.

Toen de zon langzaam zakte, zaten Jeroen, Bambi en Rakker uitgeput maar stralend op een boomstam. “Wat een avontuur,” zei Jeroen. Samen keken ze naar het speelbos en wisten het zeker:

Vakantiekids is de plek waar elk avontuur begint… en waar elke dag vol magie zit.